هدف: پژوهش حاضر به بررسی مفهوم آزادی و رخداد در اندیشه مارتین هایدگر، فیلسوف برجسته آلمانی، می‌پردازد. هایدگر با ارائه تحلیلی نوین از مفاهیم وجودی، آزادی را نه به عنوان یک ویژگی انسانی، بلکه به مثابه شرط امکان ظهور هستی و حقیقت در نظر می‌گیرد. در این مقاله، با تمرکز بر آثار متأخر هایدگر به ویژه «رخداد»، نشان داده می‌شود که چگونه آزادی به عنوان امری مرتبط با رخداد، زمینه‌ساز تجلی حقیقت و گشودگی به سوی هستی است. رخداد به عنوان رویدادی بنیادین، امکان مواجهه اصیل انسان با هستی را فراهم می‌کند و آزادی در این چارچوب، به معنای مشارکت در این گشودگی و پذیرش مسئولیت در قبال آن است. روش کار: این پژوهش با روش تحلیلی-تفسیری و با استناد به متون اصلی هایدگر، تلاش می‌کند تا ارتباط میان آزادی و رخداد را به عنوان دو مفهوم کلیدی در فلسفه او تبیین کند. یافته ها: یافته‌های این مقاله نشان می‌دهد که آزادی در اندیشه هایدگر، نه تنها به معنای رهایی از قیود بیرونی، بلکه به عنوان امری وجودی و مرتبط با حقیقت هستی، فهمیده می‌شود. در اندیشه هایدگر، رخداد لحظه‌ای است که امکان آزادی تحقق می‌یابد. رخداد، شکستن پوسته‌ی عادت‌ها و روبرو شدن با حقیقت هستی است که به انسان امکان می‌دهد تا به آزادی دست یابد. نتیجه‌گیری: نتیجه گیری کلی پژوهش نشان داد که هایدگر آزادی را نه به عنوان انتخاب آزادانه فرد، بلکه به عنوان امکان گشودگی بر هستی تفسیر می‌کند. همچنین، رخداد در اندیشه هایدگر لحظه‌ای است که امکان آزادی تحقق می‌یابد. زبان نیز نقش محوری در شکل‌گیری آزادی و تجربه رخداد دارد.