هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی توسعه تاب آوری با بهره گیری از مهارت های زندگی بود. روش کار: روش تحقیق با رویکرد کتابخانه‌ای و مروری و همچنین روش جمع آوری اطلاعات از طریق پایگاه داده های اطلاعاتی مانندگوگل اسکولار، sid و... انجام شد. نتایج: تاب آوری به عنوان یکی از مهمترین سازه های روانشناختی، توانایی فرد در سازگاری موثر با فشارها ، بحران ها و تغییرات زندگی را نشان می دهد که نقش کلیدی در ارتقای سلامت روان و کیفیت زندگی دارد. تاب آوری نه یک ویژگی ثابت ، بلکه قابلیتی قابل آموزش و توسعه است. آموزش و به کارگیری مهارت های زندگی شامل مجموعه ای از مهارت های شناختی و روانشناختی (مانند حل مسئله، تصمیم گیری و خودتنظیمی هیجانی) مهارت های اجتماعی و ارتباطی (مانند ارتباط موثر، همدلی و همکاری)، مهارت های مقابله ای (مدیریت استرس و کنترل هیجان و مهارت های رشد فردی (مانند خود آگاهی، اعتماد به نفس و مسئولیت پذیری) می تواند به طور مستقیم ظرفیت تاب آوری فرد را افزایش دهد. این مهارت ها با ایجاد توانایی در مدیریت هیجان ها، برقراری روابط سالم ، یافتن راهکارهای سازنده در شرایط بحرانی و ارتقای احساس کارآمدی فردی موجب کاهش آسیب پذیری روانی و افزایش توان مقابله با چالش های اجتماعی می شوند. در نتیجه توسعه تاب آوری با بهره گیری از مهارت های زندگی نه تنها به بهبود عملکرد فردی و اجتماعی منجر می شود؛ بلکه چارچوبی علمی و کاربردی برای طراحی برنامه های آموزشی ، مداخلات روان شناختی و سیاست گذاری های اجتماعی فراهم می آورد. نتیجه‌گیری: این رویکرد می تواند به عنوان الگویی معتبر در نظام آموزشی و سازمانی مورد استفاده قرار می گیرد و زمینه ساز ارتقای سلامت روان ، رشد فردی و افزایش کیفیت زندگی در سطح جامعه باشد.