بدو ورود به مدرسه و آغاز دوره ابتدایی، یکی از مهم‌ترین و حساس‌ترین مراحل تحول و جامعه‌پذیری در چرخه زندگی کودکان به ‏شمار می‌رود. این انتقال تحولی بزرگ، با وجود ظرفیت‌های بالایی که برای رشد شناختی و اجتماعی دارد، برای بسیاری از کودکان با ‏تنش‌های عاطفی عمیقی همراه است که بارزترین نمود آن، اضطراب جدایی است. اضطراب جدایی در دانش‌آموزان پایه اول ابتدایی، ‏نه‌تنها فرآیند جامعه‌پذیری و انطباق آموزشگاهی را مختل می‌سازد، بلکه عملکرد تحصیلی و سلامت روانی کودک را نیز تحت شعاع ‏قرار می‌دهد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل جامع راهکارهای تربیتی و روان‌شناختی کاهش اضطراب جدایی در دانش‌آموزان پایه اول ‏ابتدایی در آغاز ورود به مدرسه است. این تحقیق با روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد مروری (کتابخانه‌ای) انجام شده است. برای ‏گردآوری داده‌ها و اطلاعات پژوهش، محتوای اسناد، کتاب‌ها، پایان‌نامه‌ها و مقالات علمی مندرج در پایگاه‌های معتبر اطلاعاتی مورد ‏واکاوی دقیق قرار گرفته است. نتایج این بررسی نشان داد که کنترل و کاهش اضطراب جدایی، نیازمند یک رویکرد چندبعدی و ‏نظام‌مند است که هم‌زمان مؤلفه‌های فردی، خانوادگی و آموزشگاهی را هدف قرار دهد. استراتژی‌های روان‌شناختی مبتنی بر ‏بازی‌درمانی، مواجهه تدریجی و تمرین‌های تن‌آرامی در کنار استراتژی‌های تربیتی نظیر فضاسازی جاذب محیط مدرسه، شایستگی ‏عاطفی معلمان و برنامه‌های آماده‌سازی پیش از آغاز سال تحصیلی، اثربخشی بالایی در مهار این چالش دارند. هم‌چنین، همسویی و ‏تعامل پویا میان ارکان خانواده و مدرسه، نقشی بی‌بدیل در پایداری مداخلات و تسهیل گذار کودک از محیط امن خانه به جامعه ‏مدرسه ایفا می‌کند. در نهایت، این پژوهش ضمن تبیین الگوهای مداخله‌ای، پیشنهادات کاربردی جهت ارتقای تاب‌آوری عاطفی ‏نوورودان ارائه می‌دهد‎.‎