هدف: پژوهش حاضر با هدف واکاوی تجربه زیسته دانشجومعلمان از نقش تحرک بدنی در پیوند ذهن و بدن و ارتقای خودباوری حرفه‌ای انجام شد.

روش کار: روش پژوهش، کیفی و مبتنی بر رویکرد پدیدارشناسی بود. مشارکت‌کنندگان شامل ۱۵ نفر از دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته گردآوری و با روش کدگذاری مضمونی تحلیل گردید. یافته‌های پژوهش در قالب هشت مضمون اصلی شامل ادراک تحرک بدنی به مثابه منبع حیات روانی، تجربه پیوند ذهن و بدن، بازسازی خودپنداره، شکل‌گیری خودباوری حرفه‌ای، تجربه اجتماعی حرکت، راهبردهای مقابله‌ای، موانع زیست‌بدنی و چشم‌انداز معلمی آینده استخراج شد.

نتایج: نتایج نشان داد که تحرک بدنی پدیده‌ای چندبعدی است که از طریق ایجاد انسجام درونی، تنظیم هیجان و افزایش احساس توانمندی، پیوندی عمیق میان ساحت جسم و ذهن دانشجومعلم برقرار کرده و او را برای ایفای نقش معلمی پویا آماده می‌سازد. در واقع، خودباوری حرفه‌ای محصولی از بدنِ توانمند و آگاهیِ تن‌مند است که به معلم جرئت حضور، تسلط رفتاری و تعامل سازنده در کلاس درس را می‌بخشد؛ با این حال، موانع ساختاری موجود، این تجربه را محدود کرده است.

نتیجه گیری: نتیجه‌گیری می‌شود که تحرک بدنی فراتر از یک فعالیت فوق‌برنامه، یک ضرورت پداگوژیک است که باید در سیاست‌گذاری‌های کلان تربیت‌معلم برای ارتقای سلامت روانی، کاهش فرسودگی شغلی و تضمین کیفیت تدریس لحاظ شود. تغییر رویکرد از آموزشِ صرفاً شناختی به آموزشِ تن‌مند، راهبردی کلیدی برای پرورش معلمان خودباور و توانمند در نظام آموزشی است.